آخر هفته ها خیلی سرمون شلوغه .دیگه نصف شب بود که برگشتم خونه. از بهشت زهرا سرویس یکی یکیمون رو می رسونه در خونه هامون .توی را همش چشمای خمار دختره میومد تو ذهنم نمی دونم چرا. این اولین بار بود که یکیشون انقدر ذهنمو مشغول می کرد.(ساسار)

شاید واسه این بود که خیلی کم سن و سال بود.بنظر نمیرسید هنوز به جایی رسیده باشه که بخواد از زندگی سیر بشه!!

دوست نداشتم خیلی فکرم رو مشغول کنه واسه همین شروع کردم به حرف زدن با بغل دستیم اون هم یه زن جوون بود تقریبا هم سن و سال همون دختره!بیچاره تو این سن کم ۳تا بچه داره و چهارمیش هم تو راهه اون وقت مجبوره تمام وقت کار کنه...نه اصلا فایده نداشت تمام حواسم به اون چشماست!!
چشمایی که الان میتونست به اون پدر و مادر پیرش انرژی سالهای از دست رفته جوونی رو برگردونه حالا باید تو سردخونه باشه!ساکت و غمگین!(آفرین)

چشمام رو از خستگی بستم.صدای مادر دختر همش توی گوشم بود.آخه این صدا بیشتر از این حرفها برام آشنا بود.خیلی از اون سالها گذشته.اون روزی که مامان داد میزد و گریه میکرد و من فقط نگاش میکردم اون روز مامان هم مثل مادر دختره تو صورتش میزرد وقتی جنازه ی بابا رو آوردن نگاش میکردم.چرا تو این پارچه پیچیدنش؟این پنبه ها چیه؟اونایی که بابا رو شستند کین؟بیچاره ها!چرا آدمها باید دست به مرده بزنند؟من که از مرده ها خیلی میترسم "هیچ وقت هیچ وقت حاضر نیستم جای اونا باشم"و امروز این من بودم که دست به مرده های مختلف میزدم من بودم که تن پاره پاره ی مرده های تصادفی رو جمع میکردم  و چشمای دختر هم سن خودم که از دنیا سیر شده بود بستم!خیلی خسته ام.شاید اون دختره بهترین کار رو کرد چشمام رو باز کردم هروقت چشمام رو میبندم گذشته میاد جلوی چشمام شاید خوبه که انقدر کار میکنم!کمتر وقت بستن چشمام رو دارم(فائزه)

زندگی منم شده شبیه این فیلمها ..
چقدر طول کشید که به اینجا برسم ؟
۱۸ سال ؟
درست یادم نمی آد ..
خیلی وقته که دیگه هیچی به یادم نمی آد !
قلبم شده یه تیکه سنگ .
هر شب که به خونه می رسم یه فکر مسخره راحتم نمی ذاره .
اینکه بعد از مرگ من ، کی می خواد تن ِ نحیف من و غسل بده ؟
یعنی سرنوشت اونم مثل من تاریکه ؟
چقدر دلم واسه خودم می سوزه ..
تنهای تنها تو زندگی به کجا می خوام برسم ؟
چرا همیشه تا اسمی از شغلم میارم همه ازم دور میشن ؟
و دقیقا همینجاس که  باز خوابم می بره .. ( سارا )

ميخوابم...خواب ميبينم يك راه ي كه انتهاش معلوم نيست...منم و خودم و خودم...ميدوم ميدوم توخواب آگاهي دارم از خودم و ذهنيات بيداريم!از خودم ميپرسم چرا دارم ميدوم اما هيچ نيرويي ندارم كه جلوي خودم رو بگيرم فقط دويدن رو ميفهمم یهو همه ی آدمهای تو ذهنم میان جلوی چشمم مامان بابا خدیر افروز عرشیا همه بهم میخندن اما چشمای دختره بینشون بهم خیره شده با همون حالت... هنوز دارم میدوم...ميدوم...نفسم ميگيره...واي ميايستم...از خودم ميپرسم مگه روح آدمم نفسش ميگيره؟...دوباره شروع ميكنم به دويدن...

ـ:ايستگاه آخره پاشو خانوم!

به سختي پا ميشم...اين چه خوابي بود؟... خنده ام میگیره...دوباره چشماي دختره يادم مياد...اما تا چشمامو ميبندم خودمو ميبينم كه دارم ميدوم...فیلم قشنگیه و من یک مرده شورم. 

کلید رو در می آورم...کسی منتظرمه...دوباره میخواد دویدنم یادم بیاد؟یا چشمای دختره؟...خب یادم اومد اما ایندفعه چشمای دختره زنده بود...

من زنده ام!(عاطفه)

پایان

ما آخرش زنده شدیم...نگاه کن!
اینم ما و پرونده ای برای هات چاکلت